در یک روز آفتابی سالِ ۱۸۱۵، کشتی فَرائون که از بندر اِزمیر برگشته و از بندرهای تریست و ناپل عبور کرده بود، آهسته به بندر مارسِی فرانسه نزدیک شد. اندکی بعد، کشتی از کنار قلعهٔ سَن ژان که در مَدخَل بندر قرار داشت، گذشت و به سوی اسکله رفت.

اولین کسی که پا به کشتی گذاشت، صاحب آن آقای مورِل بود. او با سرعت به طرف مردی جوان و خوش‌قیافه که موهایی مشکی داشت و حدودا بیست ساله بود، رفت و گفت: «آه، آقای اِدمون دانتِس! چه شده؟»

دانتس گفت: «آقای مورِل! بدبختی بزرگی اتفاق افتاده. ناخدای نازنین ما آقای لِکلِر هنگام سفر درگذشت. ما جسدش را به دریا انداختیم و من فرماندهی کشتی را برعهده گرفتم.» بعد، از آقای مورل عذر خواست و رفت تا دستور بدهد لنگر بیندازند.

آقای مورل به طرف مباشرش دانگلار رفت. او، مردی زشت‌رو بود و حدود بیست و پنج سال سن داشت. او که به دانتس حسادت می‌کرد شروع به شکایت از او کرد و گفت که دانتس یک روز و نیم از وقت آن‌ها را با توقف در جزیرهٔ اِلب تلف کرده است.

آقای مورل، دانتس را صدا زد و پرسید: «چرا در جزیرهٔ الب توقف کردید؟»

دانتس گفت: «ناخدا لِکلر قبل از مرگ بسته‌ای به من داده بود تا به یکی از تیمسارهای ناپلئون در آن جزیره برسانم. درضمن، تصادفی خود ناپلئون را هم دیدم.»