نویسنده در این كتاب ضمن توصیف پوشاك قشرهای مختلف اجتماعی در ادوار باستانی ایران (ماد، هخامنشی، اشكانی، و ساسانی) تلاش كرده تا شرایط اجتماعی و اقتصادی حاكم را تبیین كند. وی ضمن بررسی ساختاری این موضوع در چهارچوب تاریخ هنر و دقت در ظرافت‌های باستان‌شناختی و زیبایی‌شناختی، سعی در شناخت برخی جوانب جامعه‌شناختی و انسان‌شناختی مردمان آن دوران دارد. تاكید ویژه‌ی نویسنده هم‌چنین بر لباس نظامی در دوره‌های مختلف است. به اعتقاد وی لباس‌های جنگی از سلاح‌های هر عصر، كه همراه آن لباس‌ها به كار می‌رفت، تفكیك‌ناپذیرند، به همین دلیل در كنار معرفی و توصیف لباس‌های نظامی به سلاح‌های مورد استفاده نیز اشاره كرده است. لباس زنان و روحانیون، دو دسته‌ی دیگر از پوشاك ایرانیان است كه در دوره‌های مختلف بررسی شده‌اند. بخشی از كتاب نیز به بررسی وضعیت پوشاك در ادوار پیش از تاریخ (دوره‌ی عیلامی‌ها، بابلی‌ها، آشوری‌ها و دیگر اقوام مرتبط با فلات ایران) اختصاص دارد. نویسنده در بررسی خود از داده‌های باستان‌شناسی چون سكه، نقش برجسته، نقاشی، مجسمه‌، مهر و هم‌چنین منابع مكتوب بومی و غیربومی سود برده است.