فاطمه (سلام‌الله‌علیها) به سوی قبر پدر رفت و آن را در آغوش گرفت و گفت: «ای پدر بعد از رفتن تو مردم ما را تنها گذاشتند صبر من دیگر تمام شده؛ خدایا! مرگ من را زودتر برسان که زندگی دنیا برای من تیره و تار شده است. زهرا (سلام‌الله‌علیها) آن قدر در کنار قبر پدر گریه کرد که از هوش رفت. زنان بنی هاشم به سوی فاطمه(سلام‌الله‌علیها) دویده آب بر صورتش پاشیدند و او را به خانه بردند. گریه دیگر کار شب و روز فاطمه(سلام‌الله‌علیها) شده بود.

فاطمه (سلام‌الله‌علیها) بر اثر صدمات جسمی و روحی بسیاری که بعد از رحلت رسول خدا به او وارد شده، سخت بیمار و ضعیف شده بود. مردم مدینه به توصیه های پیامبر نسبت به احترام و حفاظت از اهل بیت عمل نکرده و آنها را غریب و تنها گذاشته بودند.

عمر گفت: «آن را به من بده؛ اما حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) از سپردن نامه به عمر خودداری کرد. عُمر ابتدا لگدی به فاطمه (سلام‌الله‌علیها) زد؛ سپس سیلی محکمی به صورت او کوبید به طوری که گوشواره از گوش حضرت افتاد و بعد از آن نوشته را گرفت و پاره کرد.