کتاب «فلسطین: صلح نه، نژادپرستی» نوشته جیمی کارتر، سی و نهمین رئیس جمهور ایالات متحده، یک بررسی روشنگرانه از مناقشه اسرائیل و فلسطین است. این کتاب که در سال 2006 منتشر شد، از تجربه گسترده و دانش عمیق کارتر از خاورمیانه بهره می‌برد و یک ارزیابی صریح از وضعیت را ارائه می‌کند و گام‌هایی را برای دستیابی به صلح پایدار در منطقه پیشنهاد می‌کند. کارتر ابتدا شرح مفصلی از پیشینه تاریخی درگیری اسرائیل و فلسطین ارائه می‌دهد. او ریشه‌های درگیری را در اوایل قرن بیستم دنبال می‌کند و در مورد بیانیه بالفور، قیمومیت بریتانیا و ایجاد کشور اسرائیل در سال 1948 بحث می‌کند. کارتر بر اهمیت درک این تاریخ برای درک پیچیدگی‌های وضعیت کنونی تأکید بسیار دارد. بخش قابل توجهی از کتاب به مسئله شهرک‌سازی‌های اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه اختصاص دارد. کارتر استدلال می‌کند که این شهرک‌ها مانع بزرگی برای صلح هستند، زیرا به سرزمین فلسطین تجاوز می‌کنند و امکان راه حل دو دولتی را تضعیف می‌کنند. او شهرک‌سازی‌ها را نوعی آپارتاید توصیف می‌کند که با سیستم جداسازی نژادی آفریقای جنوبی مشابهت دارد. کارتر همچنین به طور انتقادی نقش ایالات متحده در روند صلح اسرائیل و فلسطین را بررسی می‌کند.

او استدلال می‌کند که سیاست ایالات متحده اغلب به نفع اسرائیل مغرضانه بوده است، که مانع از تلاش‌ها برای دستیابی به یک صلح عادلانه و پایدار شده است. کارتر خواستار رویکردی متعادل‌تر است که حقوق و خواسته‌های اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها را به رسمیت بشناسد. قابل ذکر است که تأملات و تجربیات شخصی کارتر ابعاد منحصر به فردی به کتاب می بخشد. او بینش‌هایی را از دوران ریاست جمهوری خود به اشتراک می‌گذارد، به ویژه توافقنامه کمپ دیوید، جایی که او میانجیگر برای توافق صلح بین اسرائیل و مصر بود. این کتاب با پیشنهادهای کارتر برای حل مناقشه پایان می‌یابد. او از راه حل دو کشوری بر اساس مرزهای 1967 با مبادله زمین مورد توافق طرفین حمایت می‌کند.