«صمود» که در فارسی به معنای پایداری و مقاومت است، مجموعه‌ای منسجم از روایت‌ها و خاطرات دست‌اول از زندگی مردم غزه است. این کتاب با گردآوری مهدی صدرالدین، تصویری ملموس و انسانی از زیستن در شرایط محاصره، جنگ و اشغال ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که مقاومت چگونه در دل زندگی روزمره، به شکلی فراتر از یک شعار سیاسی، معنای واقعی پیدا می‌کند.

این اثر با بهره‌گیری از منابع معتبر و روایت‌های مستند (از جمله کتاب‌هایی چون «چراغ در غزه»، «غزه به‌مثابه استعاره»، «از بحر تا نهر» و رمان «الشوک و القرنفل») و با ساختاری مبتنی بر روایت‌های کوتاه و مستقل، زوایای مختلفی از تجربه مردم غزه را به تصویر می‌کشد. از خاطرات کودکی درگیر خشونت تا رؤیاهای مادرانه و امید به آینده، کتاب «صمود» زندگی در دل حرمان را با جزئیاتی تأمل‌برانگیز روایت می‌کند.

مهم‌ترین درون‌مایه‌ها:

• جست‌وجوی معنا در «پایداری» به‌عنوان شیوه‌ای از زندگی
• تبیین مفهوم مقاومت در بافت زندگی روزمره و حفظ امید
• نمایش چندلایه رنج، آرزو، ترس و تاب‌آوری مردم غزه
• گذار از شعار به تجربه زیسته انسانی
• بررسی چشم‌اندازهای ممکن برای آینده غزه

چرا این کتاب را بخوانیم؟

• برای مواجهه بی‌واسطه با روایت‌های دست‌اول از زندگی در غزه
• برای درک ابعاد انسانی و اجتماعی بحران طولانی‌مدت فلسطین
• برای دیدن «مقاومت» در عمل: از قصه‌گویی و تربیت فرزند تا امیدواری در سخت‌ترین شرایط
• برای دریافت تصویری فراتر از اخبار و آمار، از عمق رنج و عزت انسانی

مخاطبان پیشنهادی:

• علاقه‌مندان به موضوعات اجتماعی، تاریخی و روایت‌های مستند
• پژوهشگران و فعالان حوزه‌های صلح، حقوق بشر و مطالعات منطقه‌ای
• خوانندگانی که به داستان‌های واقعی و خاطرات انسانی علاقه دارند
• همه کسانی که می‌خواهند عمیق‌تر با واقعیت زندگی در غزه آشنا شوند

نکته پایانی:
«صمود» کتابی است درباره زندگی در آستانه‌های طاقت‌سوز؛ درباره زیستن با فقدان، و همچنان امید داشتن. کتابی که مقاومت را نه در شعار، که در قصه‌های روزمره مردم جست‌جو می‌کند.

برشی از کتاب صمود

«آیا واقعاً سال ۲۰۲۳ آخرالزمان فلسطین است؟ تاریخ‌نگاری فلسطین با اعداد سر و شکل پیدا کرده است. یعنی اگر تاریخ فلسطینی‌ها را مجموعه‌ای از اعداد در نظر بگیریم، هر کدام از آن‌ها برای خودش یک شکاف سیاسی را نشان می‌دهد. اعدادی که ما داریم عبارت‌اند از: ۱۹۱۹، ۱۹۴۸، ۱۹۹۴، و الی آخر. حالا هم عدد جدیدی به مجموعه اعداد قبلی اضافه شده است: ۲۰۲۳. اما این‌ها فقط عدد خالی که نیستند. هر کدام از این اعداد خودشان مجموعه‌ای از اعداد دیگر هستند؛ تعداد روزها، تعداد مجروحان، تعداد شهدا و … اعدادی که شاید تابه‌حال به زبان آورده نشده‌اند، ولی تک‌به‌تکِ آن‌ها جنایاتی را که برای از بین بردن ما انجام می‌شود می‌شمارند.

من مدت‌هاست دربارهٔ تاریخ فکر می‌کنم و می‌نویسم اما نمی‌دانم تاریخ چگونه می‌خواهد این نسل‌کشی را ثبت و ضبط کند؟ قبول دارم که شاید وسط این کشتار وصف‌نشدنی دولت اشغالگر اسرائیل در سال ۲۰۲۳، که شدت آن حتی قابل‌تصور هم نیست، پرسیدنِ چنین سؤالی کمی عجیب به نظر می‌آید، اما خُب چاره چیست؟! ما با وجود اینکه نفس مردممان رسماً به شماره افتاده، بالاخره باید تاریخ را ثبت کنیم و در تاریخ بمانیم.

بیست‌ودو روز از شروع جنگ در هفتم اکتبر گذشته بود که با برادرزادهٔ پانزده‌ساله‌ام، عمر، تماس گرفتم تا شاید او کمکم کند آن سوی این اعداد و ارقام و سؤالات بی‌جوابِ ذهنم راهی پیدا کنم. می‌خواستم ببینم کسی مثل او، با این سن‌وسال کم، نسل‌کشی دورهٔ نکبت امروز ما را چگونه فهم می‌کند؟ آیا جوانی‌اش به او اجازه می‌دهد به کلماتی دست پیدا کند که ما را از دام این اعداد و ارقام رها سازند؟ امیدوار بودم عمر بتواند به من کمک کند کلمات رهایی‌بخشی را پیدا کنم. اگرچه برای خودم هم سؤال بود که چطور می‌شود درحالی‌که از آسمان و زمین دارند ما را بمباران می‌کنند و همه جا دارد در آتش می‌سوزد، باز هم به کلمات و نوشتن امیدوار بود؟ آیا ثبت و ضبط این لحظات آخرین کاری است که از روی ناامیدی می‌توانیم انجام دهیم یا آنکه تکلیفی لازم و ضروری است؟»