و یک رئیس مملکت که خود نسبت به هیچ ملت کینه ندارد باید در مردم کینه به وجود بیاورد تا بتواند با کینهٔ آنها قدرت را بسط دهد و من هم کینهٔ مصری‌ها را در سکنهٔ سوریه به جوش می‌آورم و آن قدر این کینه را تقویت می‌کنم که هر کس که اهل سوریه است یقین حاصل کند که بی‌رحم‌تر و پست‌تر و محیل‌تر از مصری‌ها کسی وجود ندارد. و باید این خصومت و کینه‌توزی آنقدر تقویت شود که هر مرد و زن سریانی وقتی اسم مصری را می‌شنود بدنش از فرط نفرت مرتعش شود و ایمان داشته باشد که مصری‌ها مخوف‌ترین و خون‌خوارترین و بی‌رحم‌ترین ملتی هستند که از آغاز جهان تا امروز آمده‌اند و بعد از این هم بی‌رحم‌تر و هولناک‌تر از آنها به وجود نخواهد آمد و وقتی کینهٔ ملت سوریه نسبت به مصری‌ها به این پایه رسید، آن وقت این دشمنی آنقدر پرزور می‌شود که می‌تواند کوه را از جا تکان بدهد تا چه رسد به بیرون کردن ارتش و حکام مصر از سوریه

وقتی روز و شب سپری می‌شود، مثل عبور آب از روی سنگ‌ها تأثیر می‌کند. آب با اینکه روان و نرم است سنگ را می‌تراشد و صاف می‌کند و مرور زمان هم روح را می‌تراشد و آن را طوری دیگری می‌کند.

در کتاب‌ها یا به خدایان تملق گفته‌اند یا به مردم یعنی به فرعون، در این دنیا تا امروز در هیچ کتاب و نوشته، حقیقت وجود نداشته است ولی تصور می‌کنم که بعد از این هم در کتاب‌ها حقیقت وجود نخواهد داشت

بزرگ‌ترین سعادت‌ها به سر بردن با زنی است که مرد او را و وی مرد را دوست داشته باشد.

گفتم هورمهب چطور می‌شود که یک قوش که بالای سرت پرواز می‌کند می‌تواند تو را از گزند تیرها و شمشیرها و نیزه‌ها و گرزها محافظت کند؟ هورمهب گفت من تصور نمی‌کنم که محافظ من این قوش باشد، بلکه این قوش فقط علامتی است که به من نشان می‌دهد تا روزی که نوبت من نرسیده باشد من کشته نخواهم شد و لذا دلیلی وجود ندارد که من بترسم و من می‌دانم که انسان بیش از یک مرتبه کشته نمی‌شود و هیچ‌کس را نمی‌توان یافت که دو مرتبه به قتل برسد و بنابراین نباید برای واقعه‌ای که فقط یک بار اتفاق می‌افتد انسان در تمام عمر بیمناک باشد، این است که ترس را به خود راه نمی‌دهم و چون نمی‌ترسم، مرگ به طرف من نمی‌آید تا روزی که نوبت من فرا برسد و در آن روز چه شجاعت داشته باشم و چه بترسم خواهم مرد.

وضع من در آن موقع که می‌خواستم به مصر مراجعت کنم مانند دانشمندی بود که عاشق زنی شده و می‌داند که باید به ملاقات آن زن برود یا زن مزبور به خانه‌اش بیاید و این دانشمند نمی‌تواند دیگر صفحات پاپیروس را نخواند و اگر بخواند از علومی که روی صفحات نوشته شده چیزی نخواهد فهمید، مگر اینکه زن مذکور را ببیند و با وی تفریح کند، آن وقت حواسش برای خواندن کتاب جمع می‌شود.