او نویسنده‌ای بود که روزگاری ستاره بود، اما حالا واژه‌ها دیگر به آسانی نمی‌آمدند. در کلاس‌های نویسندگی، درس می‌داد که خلاقیت یعنی صداقت، اما خودش دروغی بزرگ در دل داشت. وقتی نسخه‌ی داستانی بی‌نظیر به دستش رسید، وسوسه همان‌جا آغاز شد: اگر این اثر را از آنِ خود کنم چه می‌شود؟ مخاطبان باز می‌گردند، افتخار، شهرت، همه چیز. اما هر سرقتی، حتی اگر خاموش و بی‌صدا باشد، ردی به جا می‌گذارد. در جهانی که حقیقت و خیال در هم تنیده‌اند، تا کجا می‌توان با دروغ زیست، بی‌آنکه حقیقت در آینه چشم‌هایت دیده شود؟