برشی از متن کتاب: دست را حلقه کردم دور چنار پیر حیاط و خودم را قلمه زدم به درخت؛ تکرار روزهاي غمگین کودکی. چناري که نهانی مادر من بود و اشک‌هایم را گوش می‌داد. از روزي که آمده بودم ، چنارم را توي آغوش نگرفته بودم ، چهل‌سالگی‌ام بود که مانع می‌شد، احساس بزرگ بودن. اشک که پشت چشم‌ها هجوم بیاورد، خردسالی را هم با خودش می‌آورد. گریه، آدمیزاد را کودك می‌کند و من به درخت آغوش شده بودم. ناصر توي نفس‌تنگی و تب خوابیده بود. مشغول مردن؛ پایان ناگزیر آدمی. بیل و کلنگی را نگاه می‌کرد …