کتاب رساله غنا و موسیقی با مقدمه‌ی نسبتاً مفصل ناشر آغاز می‌شود؛ مقدمه‌ای که در آن ضمن معرفی سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی و جایگاه علمی و سلوکی او، به اهمیت موضوع غنا و موسیقی در فضای امروز رسانه‌ای و فرهنگی اشاره شده است. ناشر توضیح داده است که چگونه رسانه‌های جمعی بر پایه‌ی موسیقی و آواز بنا شده‌اند و چرا بحث حکم شرعی این دو، به‌ویژه در نسبت با رشد یا سقوط معنوی انسان، به یکی از مسائل مهم فقهی تبدیل شده است.

در همین مقدمه تأکید شده که نویسنده در این رساله تنها به «اسقاط تکلیف» و یافتن حداقل‌های برائت ذمه اکتفا نکرده است بلکه کوشیده است واقعیت حکم شرعی را در پیوند با تأثیر عمل بر نفس و نسبت انسان با عالم ملکوت جست‌وجو کند. در ادامه‌ی مقدمه، به پیشینه‌ی علمی نویسنده، سال‌های تدریس و تحقیق او در حوزه‌های علمیه و نیز مجاهدات نفسانی‌اش در محضر استادانی چون سیدهاشم حداد و علامه سیدمحمدحسین حسینی طهرانی اشاره شده است تا نشان داده شود که مباحث کتاب تنها بر استدلال‌های اصولی و رجالی تکیه ندارد و از تجربه‌ی سلوکی و شهودی نیز متأثر است. در پایان مقدمه، ناشر به برخی امتیازهای این رساله نسبت به نوشته‌های مشابه اشاره کرده است؛ از جمله تحلیل دقیق مستثنیات حرمت غنا و موسیقی، بررسی حکم استفاده‌ی رسانه‌ها از موسیقی، حکم کنسرت‌ها، خریدوفروش آلات موسیقی و نقد تفکیک میان آلات مشترک و مختص به موسیقی لهوی. کتاب رساله غنا و موسیقی در دو بخش اصلی تنظیم شده است: «بخش اول: غناء» و «بخش دوم: موسیقی». بخش اول شامل هشت درس است. در درس اول، معنای لغوی غناء و ریشه‌ی آن در واژه‌ی «غنی» بررسی شده و نویسنده با رجوع به منابعی مانند لسان‌العرب و صحاح، پیوند میان «بی‌نیازی» و «صوت حسن» را توضیح داده است. در درس دوم، معنای لغوی و اصطلاحی غناء، نبودن معادل دقیق فارسی برای آن، تفاوت غناء با «ترانه» و «تصنیف» و نیز بحث ترجیع صوت و تحسین صدا در قرائت قرآن مطرح شده است.

درس‌های سوم تا هشتم به‌ترتیب به روایات دال بر حرمت غناء، آیات قرآن درباره‌ی غناء، روایات جواز تغنی بالقرآن، جمع‌بندی دلالت روایات، معیار تمایز غنای حلال و حرام، بحث جواز غنای جاریه در عروسی، نسبت غناء با حالات ملکوتی و حیوانی انسان و مسئله‌ی شبهه‌ی مفهومی و موضوعی در غناء اختصاص یافته است. در بخش دوم کتاب رساله غنا و موسیقی، نویسنده در چهار درس پایانی (درس نهم تا دوازدهم) به موسیقی و آلات آن می‌پردازد. ابتدا روایات حرمت موسیقی و بحث لهوی‌بودن یا نبودن آن را بررسی می‌کند، سپس روایات استثنای دف در عروسی را می‌آورد، بعد اطلاق روایات ناهی از استعمال آلات موسیقی و نبودن روایت مقید را تحلیل می‌کند و در نهایت به سراغ اقوال فقها می‌رود. در این قسمت، اجماع فقها بر حرمت استعمال آلات موسیقی، نقد دیدگاه جواز استفاده‌ی غیرلهوی از آلات، بحث شطرنج به‌عنوان قیاس، حکم نگه‌داری آلات موسیقی و مسئله‌ی عدم جواز موسیقی حتی در فرض «تلطیف نفس» مطرح شده است.