توحید خالص، یعنی نفی عبودیت غیر خدا. این آن توحید خالص است. توحید فقط این نبود که بُت‌ها را کنار بگذارند؛ توحید یک معنای شامل و عام و سائر در طول تاریخ است. همیشه که بت‌های مکه وجود ندارند. همیشه که بُت سنگی و چوبی وجود ندارد. معنا و روح توحید عبارت است از اینکه انسان از غیر خدا عبودیت نکند و در مقابل غیر خدا جبهه‌ی بندگی به زمین نساید. این معنای عبودیت کامل و خالص است… وقتی می‌گوییم «لا اله الا الله وحده لا شریک له» یعنی توحید خالص، معنایش این است که همه‌ی این عبودیت‌ها به کنار رود.

که اگر چنین شود، فلاح و رستگاری حقیقتاً حاصل خواهد شد. اینکه فرمود: «قولوا لا إله إلا الله تفلحوا»؛ این فلاح یک فلاح حقیقی است. فقط فلاح سیاسی نیست، فقط فلاح اجتماعی نیست، فقط فلاح معنوی نیست، فقط فلاح روز قیامت نیست؛ بلکه فلاح دنیا و آخرت است. این یک نکته در باب مایزه‌های اسلام و نکات برجسته‌ی دعوت اسلامی که به یک تعبیر دیگر هم می‌شود بیانش کرد و آن عبارت است از اسلام، تسلیم. «اسلام وجه الله» و تسلیم خدا بودن. در کتاب «دین، دنیا و آخرت» که پنجمین جلد از مجموعه «ره‌نامه» است، بیانات مقام معظم رهبری در این رابطه گردآوری شده است.