پس فقط کافی بود به فرصت‌ها فکر کند.

همین مایهٔ گذار او از حسرت‌ها شد.

وقتی به فرصت‌ها فکر کرد، حس‌وحالش چندبرابر بهتر شد. اعتمادبه‌نفس به دست آورد. شادی به دست آورد. به اوج سرخوشی رسید و عملکردش از همهٔ مسابقات عمرش بهتر شد.

رو آوردن به فرصت‌ها برای افزایش اعتمادبه‌نفس فقط در عرصهٔ ورزش به کار نمی‌آید.»

ولی با تمرکز بر فرصت‌های زندگی و همهٔ دستاوردهای قبلی‌اش، سطح اعتمادبه‌نفسش را به‌یک‌باره بالا برد. با اعتمادبه‌نفس به این باور رسید که برنده خواهد شد. بنابراین تمرکزش را بیشتر کرد و بالاخره صاحب طلای المپیک شد.

ولی فقط این نیست. پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهند اعتمادبه‌نفس نیست که موفقیت را می‌آفریند، بلکه موفقیت‌های قبلی است که باعث اعتمادبه‌نفس می‌شود. فکروذکر یانسن برد در مسابقه و حسرت شکست‌های قبلی بود و به همین دلیل، نادانسته اعتمادبه‌نفسش را سرکوب می‌کرد و همین بر عملکردش تأثیری منفی می‌گذاشت.

یانسن با رو آوردن به فرصت، زمینهٔ پیش رویش را گسترش داد و دگرگون شد.

دن یانسن وقتی به‌جای حسرت به فرصت رو آورد، پدیدهٔ ساخت و گسترش را در خودش فعال کرد. وقتی به فرصت رو آورد، بلافاصله حس بهتری به زندگی‌اش پیدا کرد و غرق شادی و خوشی شد. همین هیجانات مثبت بود که باعث خلاقیت و انعطاف بیشتر در مسابقهٔ نهایی‌اش شد. چون با سرخوشی در مسابقه شرکت کرد، بهتر از همیشه مسابقه داد.

با هیجانات مثبت، عملکردتان بهتر می‌شود و همین مایهٔ افزایش اعتمادبه‌نفس و هم‌افزایی در هیجانات مثبت بعدی می‌شود؛ و این یعنی چرخهٔ سازنده.