در زمینه‌ی این تفکر که تئاتر عملکردهایی کاملا شبیه به آیین‌ها و تجربه‌هایی مرتبط با اعمال عبادی دارد شفر بر این باور است که تئاتر نوعی حافظه‌ی غریزی را که در ناخودآگاه جمعی مخاطب قرار دارد. نیز فعال می‌سازد علاقه‌ی شفر که از ستایشگران در از مدت کارل یونگ بوده است همان‌طور که در نمایش‌نامه‌ی اکولوس مشخص می‌شود، به مفهوم کهن الگوها در ادرای او از آنچه تئاتر برای چیست و نیز چه می‌تواند بکند موثر بوده است.

به گفته‌ی او، تئاتر چیزی فراتر از کلمات با گفت و گوست مکانی است برای رهایی برون ریزی انگیزه‌های کهن الگویی عرصه‌ای که مخاطب می‌تواند با حافظه‌اش ارتباط بگیرد و خودش را از انگیزه‌های همبسته با آن پالایش کند. افزون بر آن تتأثر ذات کهن الگویی دارد که در آن بازیگران از طریق اجرای نمایش شیاطین نهفته در ناخودآگاه را مانند کشیش‌هایی که مناسک دینی انجام می‌دهند بیرون می‌کشند و پالایش می‌کنند.