در دوره یکی از خلفاء، آمدند از کسی شکایت کردند که این فرد به ما خسارت وارد کرده است. گفت: «چه خسارتی وارد کرده؟» گفتند : «شترهایمان را کشته است.» گفت: «چطوری کشته است؟» گفتند: « وقتی او آواز میخواند، شتر دیگر آب نمیخورد تا اینکه از تشنگی تلف میمیرد. این قدر این شتر به خاطر نحوه ی خواندن این فرد، به رقص می آید که دیگر غذا و خوراک و اینها یادش میرود تا اینکه تلف میشود.» سعدی هم میگوید :

اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب گر ذوق نیست تو را کژطبع جانوری

حالا شما نگاه کنید، این فرد که این شترها رو میکشد، آنها را که به قربانگاه نمیکشاند؛ اما با همان آواز خواندن، اینها مست میشوند. حالا شما میگویید این آزادی است یا سلب آزادی؟ حالا اگر کسی با یک فیلم یا آواز روی مردم چنین اثری گذاشت، دارد از مردم سلب آزادی میکند؛ اما نه به صورتی که بشود به صورت محسوس انگشت بگذاری روی او و بگویی که این طوری کرده است.