در مسجد لرزاده، همه کاره، مردم و معتمدین متدین محله بودند و برهان، پیش نماز و امام محله شان. خردسال و سالخورده همه آجر روی آجر گذاشته بودند تا مسجد لرزاده بنا شود؛ پس رئیس مسجد، همین مردم محله بودند و مسجد، خانه امیدشان و شیخ علی اکبر برهانِ مجتهد، خدمتگزار کوچک و بزرگشان.

اهل محل از برهان هم دینداری آموختند، هم سیاست. پس از آنکه رضاشاه از دین دورشان کرده بود و از سیاست بیزار. او همچون آیت الله کاشانی یک روحانی مبارز نبود، اما مسجدش پناهگاه مبارزین سرسخت و پرخروشی چون فدائیان اسلام بود و تربیت شدگانش در صف مقدم مبارزه. آری؛ برهان، امام محله لرزاده بود و همه اهل محل، ماموم او و اینها همه راز محبوبیت و اثرگذاری و ماندگاری او.