نکنه بلندبلند حرف بزنی کسی صداتو از پنجره کوچه بشنوه. وقتی آیفون رو جواب میدی، آروم حرف بزن. از دست من عصبانی شدی با نگاهت عصبانیتت رو برسون. صداتو بالا نبر که کسی بشنوه

نکنه بلندبلند حرف بزنی کسی صداتو از پنجره کوچه بشنوه. وقتی آیفون رو جواب میدی، آروم حرف بزن. از دست من عصبانی شدی با نگاهت عصبانیتت رو برسون. صداتو بالا نبر که کسی بشنوه

با گریهٔ من، اشک حمید هم جاری شد. دستم را گرفت و با صدای لرزان پر از حزن و دل‌تنگی در حالی که اشک‌هایم را پاک می‌کرد، گفت: “فرزانه! دلم رو لرزوندی، ولی ایمانم رو نمی تونی بلرزونی!

یکی از دوستانم که حمید را می‌شناخت همیشه به من می‌گفت: “نمی دونم چه موقعی، ولی مطمئنم شوهر تو شهید میشه. اگر شهید نشه من به عدالت خدا شک می‌کنم

همان پسرعمه‌ای که با سعیدآقا همیشه لباس یکسان می‌پوشید؛ بیشتر هم شلوار آبی با لباس برزیلی بلند با شماره‌های قرمز! موهایش را هم از ته می‌زد؛ یک پسربچهٔ کچل فوق‌العاده شلوغ و بی‌نهایت مهربان که از بچگی هوای من را داشت. نمی‌گذاشت با پسرها قاطی بشوم. دعوا که می‌شد طرف من را می‌گرفت، مکبر مسجد بود و با پدرش همیشه به پایگاه بسیج محل می‌رفت. این‌ها چیزی بود که از حمید می‌دانستم

من را در حال درست‌کردن پرده که دید، با خنده گفت: “از وقتی‌که رفتم تا حالا پشت پنجره بودی فرزانه؟” از اینکه خانمی بخواهد از پشت پرده پنجره بیرون را نگاه کند خیلی بدش می‌آمد. معمولاً با همین شوخی‌ها منظورش را می‌رساند. دستوری حرف نمی‌زد که کسی بخواهد حرفش را به دل بگیرد.