چشم هایم را با نوک انگشتانم محکم فشار می دهم. شب از نیمه گذشته و من مثل همیشه بیدارم و اصلا نمی دانم چرا خوابم نمی برد. به دور و بر اتاق نگاهی می اندازم یکهو یاد چیزی می افتم به سرعت به سمت کمد دیواری می روم و انگار که چون تشنه ای به آب رسیده ام تند تند می گردم و تمام وسایل خاک گرفته را زیر و رو می کنم و در نهایت آن ته ته پیدایش می کنم. از زیر آن همه وسیله بیرون می کشمش به اندازه یک سانت رویش خاک نشسته و رنگش معلوم نیست و این مغز وامانده من یاری نمی کند. با دست های لرزان خاک را از رویش کنار می زنم و یکدفعه یک چیزی دلم را چنگ می زند زرشکی است و بازهم یاد امیر می افتم که چقدر دوست داشت رنگ آلبوممان آبی باشد و من دلم می خواست زرشکی باشد.

بعضی وقت‌ها اتفاقات مهم زندگی به جاهای مسخره‌ای ختم می‌شود.

مسعود یکرنگی با نام اصلی کامبیز مصفا پسر یکی از مهم‌ترین سرکرده‌های منافقین بعد از اغتشاش در ایران و قتل عمد یک دختر و سوزاندن یک پسر از کشور متواری و به سرزمین‌های اشغالی پناهنده شد

بعضی وقت‌ها اتفاقات مهم زندگی به جاهای مسخره‌ای ختم می‌شود. پایانی که از قبل فکرش را هم نمی‌کنی. به نظرم مرگ مینا هم همین پایان را داشت. سفرهٔ تلخ‌ترین حادثهٔ زندگیِ من به بی‌خودیترین وجه ممکن جمع شد. «مسعود یکرنگی با نام اصلی کامبیز مصفا پسر یکی از مهم‌ترین سرکرده‌های منافقین بعد از اغتشاش در ایران و قتل عمد یک دختر و سوزاندن یک پسر از کشور متواری و به سرزمین‌های اشغالی پناهنده شد.» این خبری بود که توی تمام سایت‌ها و روزنامه‌ها درج شد و حالا آقای محمودی داشت به‌عنوان ختم جلسه برای ما می‌خواند.