قیدار بعدها آرام به صفدر گفته بود که جون، خودش غلامِ رومی بوده است و اسم ش لاتین است. شعور داشت همان را به لاتین می نوشت و می فهمید که لاتی با لاتین هم جور درمی آید!

شیخ جلو می آید. به قیدار می گوید: ــ اخوی! ما با شما هم محل هستیم در قلهک… شنیده بودیم مسجدی هستید، اما در مسجد زیارت تان نکرده ایم… خیلی از اربابِ گاراژدار وجوهات شان را با ما صاف می کنند… ــ گاراژدار و گاراژندار یک ارباب دارند! آن ارباب هم بیش تر مالِ هیأتی ها است تا مسجدی ها!

تصمیمِ اولی که به ذهن ت می زند، با همه ی جان گرفته می شود. تصمیمِ دوم، با عقل، و تصمیمِ سوم با ترس… از تصمیمِ اول که رد شدی، باقی ش مزه ای ندارد

آخرِشب می روید و یک وانت کرا می کنید و می ایستید دمِ خانه ی خیابانِ کاخ. آن ها گله می کنند که جای وانت کم است و شما مدام گله می کنید که “چرا این همه بار”… ته بارشان را می گویید جا نداریم و صبح دوباره می روید خیابانِ کاخ و خانه ی مادرِ شهلاخانم برای ته بار! ــ والله در شأن شما نیست آقا… ــ گوش بگیر شامورتی نیم دقیقه! فردا در شأن می روید… بارِ وانت را که شب خالی کرده اید در گاراژ، صبح می ریزید در همان هجده چرخِ اتاق دار! بارها را جوری می چینید که فقط دو وجب تهِ تریلی خالی باشد برای ته بار… اگر دیدید لق می خورد، از تو گاراژ پالتِ چوبیِ خالی بگذارید جلوِ بارشان… برعکسِ شب رفتن، این بار، روز می روید و حسابی شلوغ می کنید و بوقِ کشتی می کشید و… جوری که هم سایه هاشان ببینند یک تریلیِ پرِ جهاز از خانه بیرون می رود… جوری بار را ببرید که رخ داشته باشد

قیدار! گیرم صاحبِ همه ی کامیون های زمین هم شدی، بالاتر، گیرم صاحبِ همه ی طیاره های عالم هم شدی، ثم ماذا؟ بعدش چه؟ به چه می نازی؟

من همیشه به تصمیمِ اول، احترام می گذارم. تصمیمِ اولی که به ذهن ت می زند، با همه ی جان گرفته می شود. تصمیمِ دوم، با عقل، و تصمیمِ سوم با ترس… از تصمیمِ اول که رد شدی، باقی ش مزه ای ندارد