«طلاق و جدایی در زندگی مشترک یه جور قماره.» خودش این را می‌گفت. «ما همه‌ش به خودمون می‌گیم بچه‌ها حال‌شون خوبه و این خیلی بهتره تا این‌که همه‌ش شاهد دادزدن پدرمادرشون سرهم باشن، اما هیچ‌وقت جرأت نداریم واقعیت رو از خودشون بپرسیم.»

بعضی‌وقت‌ها زندگی سراسر پُر می‌شود از موانعی که حتا نمی‌شود پا را برای قدم بعدی جلوی پای دیگر گذاشت. بعضی‌وقت‌ها لیو می‌فهمید که مشکلات فقط از دل یک اعتقاد کورکورانه پدید می‌آیند.

«به نظر می‌رسه زیبایی‌های خیلی کوچیکی توی این دنیا وجود داره، لذتای خیلی کوتاه. تو فکر می‌کنی زندگی توی شهر کوچیک‌تون خیلی تند و زننده‌س؛ اما اگه تو هم چیزی رو که ما اطراف‌مون می‌بینیم ببینی متوجه می‌شی که همه‌ی ما یه‌جورایی بازنده‌ایم. هیچ‌کی توی یه زندگی جنگی برنده نیست.»

فکر می‌کنی می‌دونی چی در انتظارته، یه شب بد جلوی تلویزیون، یه مست توی یه بار، پنهان‌شدن از گذشته‌ت، و ناگهان از مسیر خودت خارج می‌شی به‌سمت یه تقدیر کاملاً جدید که حتا نمی‌دونستی وجود داره.

می‌دونی چه حسی داره وقتی خودت رو به سرنوشتت بسپری و فرار کنی؟ یه‌جورایی بهت خوشامد می‌گه. دیگه نه دردی هست، نه ترسی، و نه اشتیاق و آرزویی. مرگ! امید بود که داشت همراه با این تسکین پدیدار می‌شد.

«به نظر می‌رسه زیبایی‌های خیلی کوچیکی توی این دنیا وجود داره، لذتای خیلی کوتاه. تو فکر می‌کنی زندگی توی شهر کوچیک‌تون خیلی تند و زننده‌س؛ اما اگه تو هم چیزی رو که ما اطراف‌مون می‌بینیم ببینی متوجه می‌شی که همه‌ی ما یه‌جورایی بازنده‌ایم. هیچ‌کی توی یه زندگی جنگی برنده نیست.»