زن کرانر قدقدکنان ادامه داد «شوهرم تا خبرو شنید گفت بیام اینجا بهتون بگم، البته فکر کنم خودتون می‌دونستین، از پشت پنجره دیدم زن هالیچ اومد اینجا، خیلی خب، دیگه برم، مزاحمتون نمی‌شم، راستی در مورد پولا هم شوهرم گفت قضیه رو فراموش کنین، این پولا خوردن نداره، حرف خودشه والا، راست هم می‌گه، چه کاریه آدم به عمر تو هفت تا سوراخ قایم شه و یه لحظه آرامش نداشته باشه

زن کرانر ابرویی بالا انداخت و با طمأنینه از در بیرون رفت. فوتاکی پرسید «تو نمی‌آی، رفیق؟» کمی بعد هر دو جلوی در ایستاده بودند. اشمیت جلوتر راه افتاد و فوتاکی لنگ‌لنگان چوب‌دستی به دست از پی‌اش می‌رفت، لبه‌های نیم‌تنه‌اش در باد تکان می‌خوردند، کلاهش را با دست گرفته بود تا باد میان گل و لای نیندازدش، عصایش را تق‌تق‌کنان به زمین می‌کوبید و راهش را در تاریکی می‌یافت، باران به شدت می‌بارید و هم ناسزاهای اشمیت و هم کلمات دلگرم‌کننده‌ی فوتاکی را با خود می‌شست و می‌برد، فوتاکی مدام تکرار می‌کرد: «غصه نخور رفیق! حالا می‌بینی. همه چی درست می‌شه. همه چی تموم شد. بدبختیامون سر اومد!»

سهمم!» به موشی می‌مانست که در تله افتاده باشد. وقت چندانی نداشت، تصمیم گرفت هر طور که هست از پنجره بیرون برود «باید یه کاری کنم.» دستش به چفت پنجره بود که صدای پای اشمیت را شنید که از خانه بیرون می‌رفت. «حتماً می‌ره بشاشه!» پاورچین به طرف در رفت و نفس در سینه حبس کرد تا بهتر بشنود چه اتفاقی می‌افتد. به محض این که اشمیت در حیاط پشتی را بست، با احتیاط به آشپزخانه برگشت و نگاهی به زن اشمیت که آرام و قرار نداشت انداخت و آهسته از در جلویی خانه بیرون رفت. وقتی مطمئن شد همسایه‌اش به خانه برگشته با تظاهر به این که تازه رسیده در را با سر و صدا باز کرد.

فوتاکی به چارچوب در تکیه داد و سعی کرد راهی پیدا کند تا بی آن که دیده شود از خانه بیرون برود. اوضاع خوب نبود چون به هر حال مجبور می‌شد برای خروجْ از آشپزخانه بگذرد، درضمن حال و روزش زارتر از آن بود که بتواند خود را از پنجره بالا بکشد، در عین حال شک نداشت زن کرانر یا زن هالیچ که نصف بیشتر وقتشان را پشت پنجره به پاییدن روابط این و آن می‌گذراندند او را می‌دیدند.

چوب‌دستیم رو یادم رفت!» اشمیت‌ها از بهار تا حالا از آن اتاق استفاده نکرده بودند. کپکی سبزرنگ دیوارهای ترک‌خورده و پوسته پوسته‌اش را پوشانده بود، حتی روی لباس‌ها، حوله‌ها و رواندازهای داخل کمد که مرتب تمیز می‌شدند را هم کپک گرفته بود، چند هفته‌ی دیگر سرویس قاشق و چنگال داخل کشوها که برای مواقع خاص بود را هم لایه‌ای از زنگار می‌پوشاند، پایه‌های میز که رومیزی‌ای قلاب‌دوزی‌شده رویش انداخته بودند لق می‌زد، پرده‌ها رنگ و رو رفته و لامپ اتاق سوخته بود، همه‌ی این‌ها باعث می‌شد دیگر به آن اتاق پا نگذارند و بیشتر وقتشان را در آشپزخانه بمانند. از آنجا که قادر نبودند جلوی این زوال را بگیرند، اتاق به تملک عنکبوت‌ها و موش‌ها درآمده بود.

زن اشمیت زیرلب گفت «حتماً خودشه.» فوتاکی حیرت‌زده روی تخت نشست. «مگه می‌شه؟! چه جوری انقدر زود برگشت…!؟» «من چه می‌دونم…! بدو! یالا!» فوتاکی از تخت بیرون پرید، لباس‌هایش را زیر بغل زد، داخل اتاق کناری شد، در را بست و لباس‌هایش را پوشید