من هنوز هم نمازشب می‌خوانم. گاهی خسته، گاهی نشسته، گاهی خلاصه و سربسته. کمتر پیش می‌آید که یازده رکعت بخوانم. اما وقتی کامل می‌خوانم، یک جور ویژه‌ای بهم می‌چسبد. مثل چلوکباب برای کسی که اغلب نان و پنیر یا نان و تره می‌خورد.

یک روز مربی پسرم به‌شوخی به محمد گفت تو مأمور نمازنخواندن مامانت هستی. این حرف مرا به فکر فروبرد. خوب که گوشه‌های ذهنم را جست‌وجو کردم، دیدم هیچ‌وقت فکر نکرده‌ام که محمد مرا از خدا دور کرده یا مزاحم رابطۀ قلبی‌ام با خدا شده است.

بالاخره از شیر گرفتمش. توی دهان شیر می‌خواستم بروم، این‌قدر برایم خوف‌انگیز نبود که ازشیرگرفتن این دخترک چسبناک. «این‌همه آدم بزرگ! هیچ‌کدوم هنوز شیر مادر می‌خورن؟ نه. بینشون کسی بوده که به‌اندازۀ هاجر به شیر وابسته باشه؟ حتماً بوده. خب، پس هاجر رو هم می‌شه از شیر گرفت.» هر بار که هول به دلم می‌افتاد، با مرور این چند جمله، به خودم اطمینان می‌دادم که ازشیرگرفتن هاجر امر محالی نیست و جزو ممکنات است.