گربۀ ملوس خانگی طعمه‌هاش را فراموش کرده، نشسته‌بود و در نوری که از سوراخ کلید و شکاف دیوار می‌آمد تو، تندتند پلک می‌زد؛ دلش برای دزدکی بیرون‌زدن و خوابیدن در آفتاب لک زده‌بود.»

موشها با آن چشمهای براقشان به لانۀ کوچکشان برگشتند و باکمرویی تنگِ دل هم آرام گرفتند.

در اتاقهای گرم هر خانه، پرنده‌هایی که در تاریکی بودند ـ اهل خانه شبها روی قفسشان را می‌انداختند ـ به دلشان افتاد صبح شده و شروع کردند به تقلا و خودشان را به دیوار قفس کوچکشان کوبیدن

پرتوهای درخشان خورشید روی پنجره‌ها می‌رقصیدند، از لابه‌لای پرده‌ها و کرکره‌های چوبی خودشان را به چشم آنهایی که هنوز خواب بودند، می‌رساندند و به رؤیاهاشان نور می‌پاشیدند و سر در عقب سایه‌های شب می‌گذاشتند.

نور صبحگاهی شهر را شاد کرده‌بود. جاهایی که در طول شب زشت و ناامن به‌نظر می‌رسید، حالا انگار داشت لبخند می‌زد

آیا ترس از احتمالات و تحمل آنها باید از تحمل خودِ واقعیت سخت‌تر باشد؟ ما از دوستان درحال‌ِموتمان دوری نمی‌کنیم؛ خداحافظی نکردن حتی با یکی از آنها، هرچند که در نهایت محبت و مهربانی جدا شده‌باشیم، اغلب تا آخر عمر کاممان را تلخ می‌کند.