ازدواج و تشکیل خانواده چیزیه که بعضی از دل این مسائل بیرون می‌کشن. بدون وجود اون مفهوم اصلی، این تعاریف بیشتر از یک ظاهرسازی مسخره نیستن. کلماتی پوچ و به‌دردنخور. ولی اگر عشق حقیقی وجود داشته باشه، از اون دسته عشق‌هایی که نیازی ندارن آدم‌ها راه بیفتن و اون را همه‌جا جار بزنن و درباره‌اش صحبت کنن، از اون دسته عشق‌هایی که می‌شه به‌خوبی احساس‌شون کرد و درون‌شون زندگی کرد

بیشتر آدم‌های احمق و نادانی که اون بیرون داخل خیابان ول می‌گردن فکر می‌کنن اگر پشت زنی را لمس کردن و اون زن دادوبیداد به راه نینداخت به این معناست که قلب زن را تصاحب کردن

انسان شرور بر اساس دوراندیشی، پیش‌فرض و قواعد اخلاقی متضمن منافع شخصی خودش دست به اقداماتی می‌زنه ولی انسان تهی‌مغز یا بهتره بگیم کودن اصولاً هیچ‌وقت فکر نمی‌کنه و دلیل موجهی هم برای اون‌چه انجام می‌ده نداره. رفتارهای او فقط و فقط بر اساس غریزه‌ست. درست مثل حیوان‌هایی که توی طویله هستن. او به شکلی احمقانه قانع شده که هر کاری انجام می‌ده خوبه و معتقده همیشه حق با اونه

ولی در حقیقت این چیزها هیچ‌وقت فراموش نمی‌شن. کلمات و جملاتی که قلب یک کودک را از زهر انباشته می‌کنن، چه از روی بدخواهی باشن یا جهل و نادانی، اثری پاک‌نشدنی بر ذهن و روح اون کودک می‌گذارن و دیر یا زود تمام وجودش را در آتش خودشون می‌سوزونن و نابود می‌کنن.

خولیَن درون کتاب‌های خودش زندگی می‌کرد. جسمی که در گورستان به خاک سپرده شد فقط بخشی از وجود او بود. روح خولیَن درون داستان‌هاش هنوز به زندگی خودش ادامه می‌ده. یک بار از خولیَن پرسیدم الهام‌بخش خلق شخصیت‌های داستانی تو چه کسانی هستن؟ جواب داد هیچ‌کس. در واقع همهٔ اون شخصیت‌ها خودِ خولیَن بودن

من در طول دوران رشد و همراه با شکل‌گیری اندیشه‌هایم ایمان آورده بودم که پیشرفت کُندِ سال‌های پس از جنگ، سکونی که جهان در آن اسیر شده، فقر و تنگ‌دستی انسان‌ها و خشم و غضب پنهانی که روح جامعه را تسخیر کرده، همگی به مثابهٔ شیرهای آبی هستند نمایانگر دل‌زدگی و افسردگی مردمان که جراحت و چرکِ نهفته در دیوارهای شهر از لوله‌هایشان به بیرون تراوش می‌کند.