کفش های کتانی سفید، شلوار مردانه سورمه ای و پیراهن طوسی یقه سه دکمه ی مكلون از همان هایی که تازگی مد شده بود و به مانتی گل معروف بود. صورتی گندمگون داشت، با ریشه ای کم پشت قهوه ای و اندامی لاغر و کشیده. این ها در مجموع چهره ای معمولی به او می داد که نمی توانست توجه دختری مثل مرا به خود جلب کند.
چندین بار نگاهش کرده بودم ولی او هرگز دوباره به من نگاه نکرد و همچنان مشغول مطالعه بود.

کسی باهاتونه؟
_خدا همیشه با بنده هاشه…

ولی خب، این هم دلیل نمی شه که آدم تقصیراتش رو گردن دیگران بندازه. هرکس مسؤل رفتار خودشه.

این روزها که رادیو و تلوزیون اخبار قابل اعتمادی برای مردم نداشت، بهترین محل برای دریافت خبر بهشت زهرا بود.

– ولی شما که این کار رو نکرده بودین. خودتون رو قصاص قبل از جنایت کردین؟ – اگه آدم خودش رو قصاص قبل از جنایت کنه، اونوقت دیگه جنایتی اتفاق نمی افته!

یعنی از چشم هایم نمی خواند که توی دلم چه خبر است؟ صدایش را دوباره شنیدم که گفت: – می خوام از زبونتون بشنوم. وای خدای من! فکرم را خوانده بود. انگار در مغزم جریان داشت. در قلبم، در تمام وجودم؛ یعنی از همۀ احساس من با خبر بود؟