اما این اولین باری است که در محل کارم مجبورم به دست شویی بروم و بعد از این که همین الآن خودم را در آینه نگاه کردم، دلم می خواهد گریه کنم. لباسم لکه دارد، پیراهنم هویج مالی شده است، لاک ناخنم از ژانویه رفته است. البته نه این که اطلس از من انتظار داشته باشد آدم بی عیبی باشم. موضوع این است که من بارها روبه روشدن با او را تصور کرده بودم، اما در هیچ کدام از آن فانتزی ها وسط یک صبح پرمشغله، نیم ساعت بعد از خرید غذای بچه برای کودک یازده ماهه ام، با او برخورد نکرده بودم. اطلس خیلی خوش تیپ شده بود. بوی عطر خوشایندی داشت. من احتمالا بوی شیر مادر می دادم.

یک سال و نیم جدایی بین رابطه ای که احتمال به ثمر نشستن داشت زمان زیادی است و شاید هر کس دیگری غیر از اطلس هم بود، به این نقطه ختم می شد. اما چگونه می توانم رابطه ام با اطلس را شروع کنم؟ آیا فکر خوبی است که به اطلس پیام بفرستم و او مرا به ناهار دعوت کند؟ ناهار فوق العاده ای می شود، قطعا همی نطور خواهد بود. و بعد از ناهار نوبت به شام ​​می رسد؟ و بعد از شام درست به همان جایی برمی گردیم که در جوانی از هم جدا شدیم؟ و بعد هر دو خوشحال می شویم و دوباره عاشق می شویم و او برای همیشه وارد زندگی ام می شود؟

از صبح آن‌قدر درگیر این فکر بوده‌ام که رویارویی تصادفی‌مان چه معنی‌ای می‌تواند داشته باشد که آماده‌کردن همه‌چیز برای تحویل به رانندهٔ پیک دو برابر همیشه طول کشیده است. امروز حتی تارنمای‌مان را هم برای سفارش‌های جدید نگاه نکرده‌ام. برای آخرین بار خودم را در آینه نگاه می‌کنم اما تنها چیزی که می‌بینم، یک مادر مجرد خسته و فرسوده است.

نه این‌که اتلس انتظار بی‌نقص‌بودن داشته باشد و آن را بخواهد. موضوع فقط آن است من بارها برخورد تصادفی با او را مجسم کرده بودم اما در هیچ‌یک از آن خیالات، هنگام این رویارویی، خودم را وسط یک صبح پرتب‌وتاب و نیم ساعت پس از آن‌که هدف یک مشت پر از غذای کودک یازده‌ماهه قرار گرفته باشم، مجسم نکرده بودم.
او خیلی خوش‌تیپ بود. بوی خوبی هم می‌داد.
احتمالا من بوی شیر مادر می‌دهم.

واقعاً آن اتفاق افتاد؟ واقعاً چنین سوال‌های ناجوری از اتلس پرسیدم که باید تا یک سال خجالت بکشم؟
اما به نظر نمی‌رسید معذب شده باشد. به نظر می‌رسید از دیدن من خیلی خوشحال شده و آن موقعی که مرا در آغوش گرفت، ناگهان چیزی خفته در وجودم بیدار شد.
اما تازه همین الان فرصت کرده‌ام به دستشویی بروم و حالا که خودم را در آینه می‌بینم، دلم می‌خواهد گریه کنم. لباسم لکه‌لکه است. تمام بلوزم پر از لک‌های هویج است و لاک ناخن‌هایم گویی از ژانویهٔ امسال لب‌پر بوده است.

با وجود آن‌که دو ساعت از زمانی که تصادفی با اتلس برخورد کردم، می‌گذرد، هنوز دست‌هایم می‌لرزد. نمی‌دانم می‌لرزم چون مضطربم یا برای آن است از وقتی رسیدم، آن‌قدر سرم شلوغ بوده است که نتوانسته‌ام چیزی بخورم. حتی پنج ثانیه آرامش نداشته‌ام اتفاق امروز صبح را در ذهنم پردازش کنم، چه رسد به این‌که صبحانه‌ای را که با خود آورده‌ام، بخورم.