بُرقع را از صورتش کنار زد تا آب بخورد. چشم کاوه به چهره آقاموسی افتاد. از دیدن چهره زیبای آقاموسی تعجب کرد. چهره‌اش آن قدر زیبا بود که کاوه ماتش برد. در طول سفر، چهره او را یکی دوبار بیشتر ندیده بود، آن هم فقط نیم‌رخش بود که موقع وضوگرفتن معلوم می‌شد. توی دلش گفت: این مرد چقدر زیباست! انگار فرشته است!
آقاموسی آب خنک را یک نفس سرکشید و بُرقع را انداخت. حالش جا آمد. زیر لب گفت: سلام بر حسین و خاندان حسین.
کاوه گفت: حالا واقعاً می‌خواهی بروی؟ آقاموسی، من به تو عادت کرده‌ام!
آقاموسی خندید: نه دیگر! باید بروم! من هم به تو دل‌بسته شده‌ام. توی این سفر، حسابی به تو علاقه‌مند شدم، اما باید بروم! از اول هم که از کوفه راه افتادم، به قصد قم راه افتادم.

بعد به روزهای پیشین فکر کرد. چه لذتی می‌برد وقتی می‌دید بانو در خانهٔ اوست. زن‌ها، دسته‌دسته به خانهٔ او می‌آمدند تا او را ببینند. در همهٔ قم پیچیده بود که دختر موسی‌بن‌جفعر و خواهر ولیعهد، در قم در خانهٔ موسی‌بن‌خزرج است. زن‌ها دست او را می‌بوسیدند و دور او می‌نشستند. بعضی‌ها از او می‌خواستند که دعایی در حقّ‌شان بکند. بعضی از او می‌خواستند که برایشان حدیثی از پدر یا برادرش بگوید. بعضی‌ها از او تَبَّرُکی می‌خواستند. اسم خانهٔ موسی‌بن‌خزرج را بیت‌النور گذاشته بودند. ازبس‌که بانو در آن نماز می‌خواند. موسی‌بن‌خزرج به جنازه، نگاهی کرد و گفت: هفده‌روز در قم بودی، اما به‌اندازهٔ کُلّ عمر ما عبادت کردی.

صدای گریهٔ آقاموسی، افشین را به خودش آورد: عمه‌جان نمی‌دانی پدرم را با چه وضعی کشتند؟ به او سم خوراندند. زنش که باید رازدار و مَحرَم پدرم باشد، به پدرم زهر خوراند. نمی‌دانی که چقدر پشت سر او بدگویی کرد! چه نامه‌هایی به مأمون و معتصم نوشت! عمه‌جان، جگر پدرم را تکّه‌تکّه کردند. او را دور از بچه‌هایش در بغداد جوان‌مرگ کردند. حتی نگذاشتند صدای ناله‌هایش به گوش مردم برسد. در عزای پدرم، بزن‌وبکوب راه انداختند.‌ های‌وهو کردند تا صدای ناله‌هایش به گوش مردم نرسد. تن نیمه‌جانش را در پشت‌بام انداختند تا کسی کمکش نکند. چه بگویم عمه؟ چه بگویم از ستم خاندان عباسی…؟

گفت: من یک اسبِ سواری می‌خواهم. او نمی‌دانست که در آن سنّ‌وسال، اسب را برای چه می‌خواست، اما حالا که زندگی‌اش شده بود سفر و جاده و بیابان، فهمید که تصمیمش خیلی هم بی‌راه نبوده. یادش آمد که با این حرفش بابا خندید و گفت: ابوالحسن به من شباهت دارد و موسی به مادرش. بابا رفت، اما دیگر برنگشت تا برای داداش شمشیر بیاورد و برای او اسب. شش‌سالگی آخرین دیدار آقاموسی با بابا بود.

کاروانیان با دیدن چهرهٔ آقاموسی تعجب کردند. تاجر گفت: فتبارک‌الله احسن‌الخالقین! دیگری با حیرت گفت: بینداز برقع را. نکند بدچشم‌ها چشمت بزنند! عربی به این زیبایی تا حالا ندیده بودم! چهره‌اش هم مثل اخلاقش است.

چه سختی‌هایی کشیدی عمه‌جان! چقدر راه آمدی تا برادرت را ببینی و آخر هم ندیدی عمه جان! حالا دیگر تنها نیستی. حالا من هم آمدم اینجا کنارت. بمیرم برای آن روزهایی که تنها بودی. بمیرم برای آن روزهایی که آن‌همه راه آمدی!