صبح روزی که از خانه رفتند، تا وقتی هنوز توی شهر بودند و از خیابانهای خلوت می‌گذشتند، نِل تا کسی را می‌دید که از دور می‌آمد طرفشان، تنش از ترس و امید می‌لرزید و چشم تیز می‌کرد که شاید شباهتی بین آن عابر و کیتِ شریفِ خودشان پیدا کند

البته با وجود این‌که اگر همدیگر را می‌دیدند دست کیت را می‌گرفت و به‌خاطر چیزهایی که شب آخر گفته‌بود تشکر می‌کرد، وقتی می‌دید کسی که به طرفشان می‌آمده غریبه است، نفس راحتی می‌کشید.

فقط این نبود که از برخورد پدربزرگش با پسرک و این‌که مبادا پیرمرد بدحال بشود، بترسد، خودش هم طاقت نداشت با آشنایان، آن هم کیت که آن‌قدر وفادار و یکرنگ بود، خداحافظی کند

همینی که مجبور شده‌بود از اشیا و چیزهای بی‌زبانی که غم و شادی‌اش برایشان فرقی نداشت، دل بِکَنَد برایش سنگین بود، چه برسد به خداحافظی از تنها دوستش، آن هم در آستانۀ چنین سفر دشواری، که حتماً باعث می‌شد قلبش از جا دربیاید.

واقعاً چه‌طور است که اگر لحظۀ آخر همدیگر را نبینیم راحت‌تر جدا می‌شویم و با وجود این‌که در عمل، توان دل‌کندن و رفتن را داریم، نمی‌توانیم در کلام بدرود بگوییم؟ شب پیش از یک سفر طولانی یا یک غیبت چندساله را تصور کنید!

دوستانی که خیلی به هم وابسته‌اند با همان نگاه همیشگی از هم جدا می‌شوند، مثل همیشه دست می‌دهند و قرار می‌گذارند روز بعد دیدار کنند، اما خوب می‌دانند که دیداری در کار نیست و دارند نقش بازی می‌کنند تا مجبور نشوند درد خداحافظ‌گفتن را به جان بخرند.