بریده ای از کتاب بریده ای از کتاب یادت باشد

دلم را خوش کرده بودم که شاید حمید که به سوریه برسد، با من تماس می‌گیرد، اما هیچ خبری نشد. خوابم نمی‌برد و اشک راه نفس‌کشیدنم را بسته بود. انگار دل‌تنگی شب‌ها بیشتر به سراغ آدم می‌آید و راه گلو را می‌فشارد. دعا کردم خوابش را نبینم. می‌دانستم اگر خواب حمید را ببینم بیشتر دل‌تنگش می‌شوم.