لحظهٔ آخر گفتم: “کاش میشد با خودت گوشی ببری. حمید تو رو به همون حضرت زینب (س) من رو از خودت بیخبر نذار. هر کجا تونستی تماس بگیر.” گفت: “هر کجا جور باشه حتماً بهت زنگ میزنم. فقط یه چیزی. از سوریه که تماس گرفتم چطوری بگم دوستت دارم؟ اونجا بقیه هم کنارم هستن. اگه صدای من رو بشنون از خجالت آب میشم.” به یاد زندگینامه و خاطراتی که از شهدا خوانده بودم افتادم. بعضیهایشان برای همچنین موقعیتهایی با همسرشان رمز میگذاشتند. به حمید گفتم: “پشت گوشی به جای دوستت دارم بگو یادت باشه! من منظورت رو میفهمم.”
