دعبل و زلفا
نمره 4.94 از 5
نامتان را برای دل خودم، سلما گذاشتم. به یادتان اشعاری سرودهام. شاید زمانی که پناهگاه امنی یافتید، چند بیتی از آن را برایتان خواندم. دوست دارم نام واقعیتان را بدانم. – اگر نمیرنجید، همان سلما خوب است! – چقدر شما عفیف هستید! زیبایی و پارسایی، برازندهٔ شماست. – در خیالم نمیگنجید که شاعر اهلبیت، وقت و ذوق خود را برای شعر گفتن در بارهٔ یکی مثل من تلف کند! – شاعر یعنی ستایشگر خوبی و راستی و زیبایی.








