آغازهای پشت هر پایان، درست همان اندازه که بدیهی‌اند، شگفت‌آورند. بدیهی‌اند چون عالم، هیچ‌وقت سکون ندارد؛ می‌رود و می‌گذرد، چه بخواهیم چه نه. اما شگفت‌آورند چون ما در وجود خود منِ دیگری را می‌بینیم، یک منِ جدید.