بریده ای از کتاب آب هرگز نمی میرد

شرمنده حاجیه خانم بودم. همیشه تنها بود تا پیش از انقلاب که دنبال کار در تهران و آبادان بودم و او تنها می‌ماند بعد از جنگ هم، پایم در شهر بند نمی‌شد